Kwatery, B&B
Kwatery, pokoje i pensjonaty - Następny szczebel w hierarchii typów zakwaterowania, po schroniskach młodzieżowych, zajmują pokoje (quartos lub dormidas) wynajmowane w domach prywatnych. Z tego rodzaju usług najczęściej można skorzystać w nadmorskich miejscowościach letniskowych ale również i w stolicy. Czasami właściciele wywieszają reklamy oferowanych noclegów, ale na dworcach kolejowych i autobusowych częściej można spotkać osoby oferujące wolne pokoje.
Wynajęcie pokoju kosztuje nieco mniej w kwaterach prywatnych niż w
pensjonatach, ok. 12-15 €. Zawsze warto się targować o ceny, zwłaszcza gdy
planuje się dłuższy pobyt. Należy też zawsze pytać o lokalizację kwater
prywatnych, gdyż w przeciwnym razie może się okazać, że są one położone wiele
kilometrów poza centrum lub z dala od plaży.
Głównym tanim miejscem noclegowym jest pensjonat - pensăo (l. mn. pensőes);
oficjalnie, choć czasem w dosyć dowolny sposób, pensjonaty dzieli się na jedno-
dwu- i trzygwiazdkowe. W wielu z nich podaje się posiłki, niekiedy po znacznie
niższych cenach (szczególnie przy wykupionym pełnym wyżywieniu), ale rzadko się
zdarza, aby obsługa hotelu nalegała na korzystanie z nich.
Pensjonaty, gdzie nie oferuje się posiłków, nazywane są czasem residencials
(l. poj. - residencial), choć obowiązujące tam ceny i inne usługi nie różnią się
prawie wcale od tych w typowych pensjonatach. Podobny, czasem bardzo miły
charakter, mają nieco tańsze hospedarias lub casas de hóspedes, czyli
specyficzny rodzaj pensjonatów. W pensjonatach, w zależności od ich położenia,
pory roku i oferowanych udogodnień, za pokój dwuosobowy płaci się ok. 18-55
€.
Zawsze warto obejrzeć pokój przed powzięciem decyzji o jego wynajęciu; należy
też śmiało pytać, zwłaszcza gdy podróżuje się w pojedynkę, czy nie ma może
tańszych pokoi, gdyż w takiej sytuacji żąda się zazwyczaj uiszczenia opłaty
odpowiadającej mniej więcej pełnej cenie pokoju dwuosobowego. Należy wtedy
powiedzieć: Tem um quarto mais barato? (Czy ma Pan/Pani tańszy pokój?).
[Informacja zaczerpnięta z portalu Onet.pl]
Najpopularniejsze B&B (kwatery/pensjonaty ze śniadaniem w cenie) w Lizbonie:
Guesthouse Beira Mar »
Largo Terreiro do Trigo 16 - 4^(o) esq
Guesthouse Beira Mar is located at Alfama (the oldest part of Lisbon) with full view over Tagus River. Everything you don’t want to miss is at walking distance.
Noclegi od 42.77 PLN
Sweet Home Hospedagem »
Rua dos Correeiros, 161, 4^(o) andar
Opening in July 2007, Sweet Home is a modern and renovated property in the historical city center.
It is the perfect way spend a night for those who want to stay in the with unique location, sorrounded by Bairro Alto, Rossio , Alfama
Noclegi od 63,01 PLN
Residencial S. Pedro »
Rua Pascoal de Melo ,n^(o)130-132
Located in one of the main zones of Lisbon since 1953, Res. S. Pedro is an ideal guesthouse unit for business trips and leisure.
Noclegi od 89.13 PLN
Residencial Italia »
Av. Visconde Valmor, 67
Residencial Itália enjoys a privileged location, right on the City centre and 15 minutes away from the international airport and 5 minutes away from the Gulbenkian Museum.
Noclegi od 91.45 PLN
Casa Zanzibar »
Monte dos Nicolaus, CCI 3312
Located 45 minutes from Lisbon Airport. Casa Zanzibar is a Country Villa which offers a unique living space in the region.
Noclegi od 108.45 PLN
Sport
Lizbona, jako stolica Portugalii posiada swóje własne kluby sportowe, drużyny piłkarskie oraz pełną infrastrukturę sportową. O tym, iż jest to miasto propagujące ideę sportu świadczyć może fakt, że Finały XII Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej w 2004 roku, odbyły się właśnie Portugalii. Trwały od 12 czerwca do 4 lipca. Udział w mistrzostwach wzięło 15 drużyn wyłonionych w eliminacjach, oraz gospodarz - Portugalia. Mistrzostwo Europy zdobyła wtedy Grecja. Lecz Lizbona, poza piłką nożną oferuję również inne sportowe atrakcje.
Rajd Dakar 2008: miał wystartować w Lizbonie 5 stycznia - ODWOŁANY!!!
Legendarny Rajd Dakaru odwołany! Po raz pierwszy wielka sportowa impreza nie odbędzie się ze strachu przed atakiem terrorystów…
- Rajd jest legendą i symbolem, a te łatwo nie giną. To jeszcze nie koniec - mówił w piątek Etienne Lavigny, odwołując imprezę dzień przed startem w Lizbonie. 570 kierowców i motocyklistów słuchało w osłupieniu. Diabli wzięli rok przygotowań. W drogę za zawodnikami miały ruszyć dwa tysiące mechaników, lekarzy, dziennikarzy i pilotów helikopterów. Telewizje z całego świata planowały setki godzin relacji i reklamy za miliony euro.
Od 1979 twardziele pędzą rok w rok po skraju Sahary, muszą przejechać ponad 9 tys. kilometrów przez piaski Maroka, Mauretanię, Senegal. Ruszają przed świtem, a 700-kilometrowe etapy kończą często w nocy, bo mimo systemów GPS gubią się w piaskach pustyni (pomoc z zewnątrz wyklucza uczestnika z wyścigu!). Śpią po trzy godziny. Unikają lekarza. Nie dopuściłby ich do kolejnego etapu. Pod koniec wyścigu z namiotów dobiegają więc wrzaski motocyklistów, którzy sami usztywniają sobie połamane kości. I jadą dalej. -To jest rajd dla wariatów. Ale my wszyscy przecież jesteśmy wariatami - mówi Hubert Auriol, zwycięzca i były dyrektor Rajdu Dakaru, który pochłonął już 47 ofiar.
W tym roku wariaci jednak nie pojadą, bo dwa tygodnie temu zdarzyła się tragedia.
Niedaleko miasteczka Aleg (250 km na południowy wschód od stolicy Mauretanii Nawakszut) przy biwakującej w Wigilię pod drzewami grupie francuskich turystów zatrzymał się czarny mercedes. Trzech mężczyzn w turbanach serią z AK-47 zabiło czterech synów François Taulera. On sam został ranny. Mordercy zbiegli.
Policja sądziła, że był to napad rabunkowy. Jednak wkrótce w Mauretanii zatrzymano dwie osoby powiązane z zamachem. Prawdopodobnie są członkami grupy al Kaidy w muzułmańskim Maghrebie ukrywającej się po algierskiej stronie granicy.
Mimo ostrzeżeń francuskiego MSZ organizatorzy rajdu chcieli ruszać w drogę. Do ochrony rajdowej karawany Mauretania przydzieliła 3 tys. żołnierzy. Ale w czwartek rząd w Paryżu nacisnął mocniej. Aż 30 proc. uczestników rajdu to Francuzi, sponsorami są francuskie firmy, telewizja. I sam organizator. W końcu rajd został odwołany.
W zeszłym roku wyścig ominął Mali ze względu na doniesienia francuskiego wywiadu o planowanym ataku rakietowym terrorystów.
Wśród 13 Polaków do startu szykowali się rajdowiec Krzysztof Hołowczyc, czterokrotny uczestnik Dakaru, i motocyklista Jacek Czachor.
- Wszyscy tutaj przeżyliśmy szok. Straty zespołów mogą iść w miliony euro, a przyszłość rajdu jest zagrożona. Afryka mówi: nie chcemy was. Jednak wielkie imprezy w innych krajach są bezpieczne. W Mauretanii, Maroku po prostu bardzo trudno o zachowanie bezpieczeństwa dla długiej karawany na pustynnych, otwartych granicach, których nikt nie strzeże - powiedział Sport.pl Hołowczyc.
Ile kosztuje start w rajdzie?
Każdy uczestnik płaci 12 tys. euro wpisowego za start. Jeden samochód serwisowy to kolejne 9,5 tys. euro. Do tego opłaca się każdego uczestnika: rajdowca, mechanika, dziennikarza. Zespół Orlenu tylko wpisowe wydał ok. 100 tys. euro. Pół biedy, jeśli zapłaci je sponsor. Jednak 80 proc. uczestników to amatorzy, którzy na własny koszt przygotowują się do realizacji marzenia życia.
Program niedoszłego 31. Rajdu Dakar:
5.1 Lizbona - Portimao 486 km (odcinek specjalny 120 km)
6.1 Portimao - Malaga (Hiszpania) 535 km (OS 60 km)
7.1 Nador (Maroko) - Er Raszidia 717 km (OS 372 km)
8.1 Er Raszidia - Warzazat 584 km (OS 356 km)
9.1 Warzazat - Guelmim 834 km (OS 498 km)
10.1 Guelmim - Smara 625 km (OS 454 km)
11.1 Smara - Atar (Mauretania) 829 km (OS 619 km) - najdłuższy odcinek specjalny
12.1 Atar - Nawakszut 531 km (OS 450 km)
13.1 przerwa w Nawakszut (Mauretania)
14.1 Nawakszut - Nouhadibou 648 km (OS 525 km)
15.1 Nouhadibou - Atar 685 km (OS 552 km)
16.1 Atar - Tidjikja 692 km (OS 524 km)
17.1 Tidjikja - Kiffa 531 km (OS 398 km)
18.1 Kiffa - Kiffa 515 km (OS 484 km)
19.1 Kiffa - St Louis (Senegal) 757 km (OS 301 km)
20.1 St Louis - Dakar 304 km (OS 23 km)
Pół - Maraton Lizboński
Kiedy:16 Marca 2008 (daty są zmienne)Gdzie: Ulice Lizbony
Godziny otwarcia: 10.30 rano
XVII edycja ‘EDP Lizbońskiego pół maratonu’ odbędzie się 16 marca, ze startem na moście 25 kwietnia. Największy na świecie pół maraton jest szybkim wyścigiem, podczas którego parę razy zostały pobite rekordy świata a biega w nim ponad 36 tys. osób.
Wyścig zacznie się na moście, biegnie ulicami Lizbony i skończy się przed pomnikiem Mosteiro Dos Jeronimos.
Rekordy lizbońskiego pół maratonu: 59,05 min Paula Tergata i 1:05,44 Susan Chepkemei.
Wszyscy biegacze przebiegną most w kierunku Alcantary (avenida da India) skręcając w lewo i biegnąc dalej prosto (avenida 24 of Julho, Cais C Sodre, Av. Ribeira das Naus) do placu (Praca do Comercio), zaraz skręca w lewo (Rua do Ouro, Praca do Rossio), skręcą w prawo, naprzeciwko teatru (Teatro Nacional), mijając plac (rua Augusta), wbiegną w ulicę (rua da Prata) w przeciwną stronę do ruchu drogowego, do placu (Praca do Comercio). Skręcą w lewo w kierunku Santa Apolonia (stacja kolejowa).
Skręcą podczas zawracania pod wiaduktem, będącym należycie oznaczonym. Wbiegną w ulicę avenue Infante D. Henrique, do placu praca do Comerico, rzeki Tagus, avenida Ribeira das Naus, znów przy (Cais do Sodre) terminalach kolejowych. Potem avenida 24 de Julho, avenida de India, prosto, w kierunku mety zainstalowanej na placu (praca do Imperio), zaraz przed klasztorem, Mosteiro Dos Jeronimos.
Wyścig mini maratonu
Wyścig ten ma 7.200 metrów, a zaczyna się jednocześnie z pół maratonem i trwa do Alcantary, skręcając w prawo, potem prosto do klasztoru (Mosteiro Dos Jeronimos), gdzie znajduje się meta. Czas nie jest mierzony.
Touradas - portugalska wersja corridy bez zabijania byków na arenie - Jest to portugalska wersja corridy różniąca się tym, że byki nie są zabijane na oczach widzów. Zabicia (a raczej uboju byka) dokonuje się poza areną po zakończeniu walk. Walka ubranego w zdobiony XVIII-wieczny strój jeźdźca z bykiem trwa około dwóch godzin. Jeździec prowokuje i stopniowo pozbawia byka sił, by na koniec wbić w jego kark lance z hakami. Touradas odbywają się od marca do października, a centralnym miejsce walk byków w Lizbonie jest :
Campo Pequeno / Praca de Touros
Torreao Sul - Porta C1
tel. +351 21 293 24 42
Miejsce warte obejrzenia nie tylko ze względu na walki byków, ale także z uwagi na monumentalność i piękno tej noemauretańskiej budowli. Walki odbywają się w czwartkowe wieczory od maja do września, bilety do nabycia przy wejściu, ceny od 15€ do 75€. (info: docelowo.pl)
Sporty wodne - surfing - Delikatny biały piasek, szerokie i piękne plaże oraz przyjazny klimat sprawiają, że okolice Lizbony są idealnym miejscem do uprawiania surfingu, windsurfingu, żeglarstwa czy nurkowania.
Na większości plaż znajdują się wypożyczalnie sprzętu, w których każdy wielbiciel wodnych sportów znajdzie coś dla siebie. Dla surferów szczególnie polecamy wymagającą plażę Guincho (ok 30 km na zachód od Lizbony, nieopodal Cascais) a dla mniej zaprawionych plażę Caparica, kilkanaście km na południowy-zachód od miasta. Ponieważ temperatura wody w miesiącach ciepłych waha się w przedziale 16-22°C przypominamy o zabraniu ubiorów piankowych, gdyż korzystanie z nich może okazać się konieczne. Zobacz dane dotyczące pogody w Lizbonie.(info: docelowo.pl)
Sport Lisboa e Benfica - Portugalski klub sportowy, założony w Lizbonie w 1904 roku jako Grupo Sport Lisboa przez Cosmego Damião. Sport Lisboa e Benfica powstał w 1908 roku z połączenia Grupo Sport Lisboa z Grupo Sport Benfica.
W Polsce klub, mimo oficjalnej nazwy Sport Lisboa e Benfica (SL Benefica), nazywany jest Benfica Lizbona.
Drużyna piłkarska Benfiki to siedmiokrotny finalista Ligi Mistrzów i dwukrotny zdobywca Pucharu Europy (1961, 1962), finalista Pucharu UEFA w 1983, 31-krotny mistrz Portugalii, 24-krotny zdobywca pucharu tego kraju i 4-krotny zdobywca superpucharu. Zajmuje pierwsze miejsce w klasyfikacji portugalskich klubów piłkarskich według zdobytych tytułów mistrza kraju.
Orzeł - symbol Benfiki przy wejściu na stadion da LuzW latach 60. klub regularnie występował w finale Pucharu Mistrzów, dwa razy odnosząc zwycięstwo. Jednym z czołowych graczy tamtego okresu był pochodzący z Mozambiku reprezentant Portugalii Eusébio. Obecnie klub posiada również sekcje innych sportów: koszykówki, hokeja na trawie, futsalu, siatkówki, piłki ręcznej, waterpolo, rugby, kolarstwa i lekkiej atletyki. Spośród klubów portugalskich Benfica posiada również największą liczbę zarejestrowanych fanów, zarówno w kraju (prawie w każdym mieście działa klub kibica tzw. Casa do Benfica) oraz za granicą.
Sukcesy:
31 razy mistrz Portugalii: 1936, 1937, 1938, 1942, 1943, 1945, 1950, 1955, 1957, 1960, 1961, 1963, 1964, 1965, 1967, 1968, 1969, 1971, 1972, 1973, 1975, 1976, 1977, 1981, 1983, 1984, 1987, 1989, 1991, 1994, 2005
24 razy zdobywca Pucharu Portugalii: 1940, 1943, 1944, 1949, 1951, 1952, 1953, 1955, 1957, 1959, 1962, 1964, 1969, 1970, 1972, 1980, 1981, 1983, 1985, 1986, 1987, 1993, 1996, 2004
4 razy zdobywca Superpucharu Portugalii: 1980, 1985, 1989, 2005
2 razy zdobywca Pucharu Europy Mistrzów Krajowych: 1961, 1962
5 razy finalista Pucharu Europy Mistrzów Krajowych: 1963, 1965, 1968, 1988, 1990
finalista Pucharu UEFA: 1983
zdobywca Pucharu Łacińskiego: 1950
Finały Ligi Mistrzów/Pucharu Europy z udziałem Benfiki:
1961: Benfica 3-2 Barcelona
1962: Benfica 5-3 Real
1963: Benfica 1-2 Milan
1965: Benfica 0-1 Inter
1968: Benfica 1-4 dogr. Manchester
1988: Benfica 0-0, k. 5:6 PSV
1990: Benfica 0-1 Milan
Finały Pucharu UEFA z udziałem Benfiki:
1983: Benfica 0-1, 1-1 Anderlecht
Oficjalna strona Klubu: http://www.slbenfica.pt/
[żródło: wikipedia.pl]
Sporting Clube de Portugal (w Polsce zwany Sportingiem Lizbona) - portugalski klub sportowy z Lizbony. Założony został w roku 1902 jako SC de Belas, a w 1904 przemianowany na Campo Grande Sporting Club. Swoją obecną nazwę otrzymał w roku 1906. Najbardziej znaną sekcją jest sekcja piłkarska. Sporting to jeden z trzech najbardziej utytułowanych zespołów w kraju, 22-krotny mistrz Portugalii, 14-krotny zdobywca Pucharu Portugalii, zdobywca Pucharu Zdobywców Pucharów w 1964, finalista Pucharu UEFA w 2005 roku. W sezonie 2007/08 jako wicemistrz Portugalii występuje w portugalskiej ekstraklasie - BWIN-Lidze, a w rozgrywkach Ligi Mistrzów Sporting swój udział zakończył już na fazie grupowej, gdzie musiał uznać wyższość Manchesteru United, AS Romy oraz Dynama Kijów. Wraz z FC Porto i Benficą Lizbona Sporting tworzy “wielką trójcę” portugalskiego futbolu.
Sukcesy:
- Mistrzostwo Portugalii (22) : 1923, 1934, 1936, 1938, 1941, 1944, 1947, 1948, 1949, 1951, 1952, 1953, 1954, 1958, 1962, 1966, 1970, 1974, 1980, 1982, 2000, 2002
- Wicemistrz Portugalii (17)
- Puchar Portugalii (14) : 1941, 1945, 1946, 1948, 1954, 1963, 1971, 1973, 1974, 1978, 1982, 1995, 2001, 2007
- Superpuchar Portugalii (6) : 1982, 1987, 1995, 2000, 2002, 2007
- Puchar Zdobywców Pucharów (1) : 1964
- Finalista Pucharu UEFA (1) : 2005
Oficjalna strona Klubu: www.sporting.pl
[żródło: wikipedia.pl]
STADION:
Estádio da Luz (port. Stadion Światła), stadion piłkarski w Lizbonie na którym swoje mecze rozgrywa klub Benfica Lizbona i reprezentacja Portugalii. Stadion został otwarty w 1954 r. i liczył sobie 100 tys. miejsc. Gościł m.in. finał Pucharu Zdobywców Pucharu w 1992. Przed Mistrzostwami Europy w piłce nożnej w 2004 stadion rozebrano, a na jego miejscu wybudowano mniejszy obiekt mogący pomieścić 65 tys. widzów. Autorem projektu był Damon Lavelle. Na turnieju finałowym Mistrzostw Europy 2004 rozegrano tutaj kilka meczów, w tym finał pomiędzy Portugalią a Grecją (0:1). [żródło: wikipedia.pl]
Info ogólne
Lizbona (port. Lisboa, wym. liżboa) jest stolicą Portugalii.
Położona jest na wybrzeżu Atlantyku nad ujściem Tagu.
W granicach administracyjnych Lizbony mieszka około 600 000 mieszkańców, a cała aglomeracja miejska ma około 2 600 000 mieszkańców.
Miasto podzielone jest na 53 gminy (freguesias).
Kościoły
Kościoły oraz obiekty sakralne, które warto odwiedzić - W Lizbonie znajduje się wiele ciekawych i unikatowych obiektów sakralnych, które warto odwiedzić podczas wizyty w Stolicy. Oto najciekawsze z nich.
Sé – czyli Katedra. Budowla ta została wzniesiona w 1150r. dla upamiętnienia odbicia miasta, przez Alfonsa I Zdobywcę, z rąk Maurów. Została niestety mocno zniszczona podczas trzęsienia ziemi w 1755r, ale na szczęście Portugalczycy wspaniale odrestaurowali tę romańską perełkę – bynajmniej z zewnątrz. Doznaje się bowiem lekkiego szoku wchodząc do środka, gdyż nie ma tam nic szczególnego, co zapowiada widok z zewnątrz. Gdy patrzy się na tę katedrę w oko wpada wspaniały portal, przestrzenne okna oraz dwie wieżyczki.
Do dzisiejszych czasów zachowały się gotyckie krużganki (XIII w.), grobowce (XIV w.) i skarbiec.
Klasztor Hieronimitów (port. Mosteiro dos Jerónimos) w dzielnicy Belém. Budowa klasztoru rozpoczęła w 1502 z polecenia króla Manuela I jako wyraz dziękczynienia za szczęśliwą wyprawę, która zakończyła się w roku 1551. Wtedy to, jego syn Jan III zrezygnował z jej finansowania. Powstała na miejscu kaplicy Ermida do Restelo (Capela de Săo Jerónimo), założonej w tym miejscu przez Henryka Żeglarza.
W budowie klasztoru uczestniczyli: Diogo de Boitaca`e (1460-1528), Joao de Castilho (1475-1552), Diogo de Torralva (1500-1566) i Jerónimo de Ruao (1530-1601). Klasztor uważany jest za perłę stylu manuelińskiego, będącego połączeniem gotyku i renesansu.
Do roku 1934, klasztor był pod opieką zakonu św. Hieronima stąd jego nazwa. W roku 1983 budowla została wpisana na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.
W klasztorze znajdują się groby króla Manuela I i jego żony Marii Aragońskiej oraz króla Jana III i jego żony Katarzyny Habsburg. Są też tam nagrobki żeglarza Vasco da Gamy (1468-1523) i pisarza Luisa de Camões (1527-1570).
Warto zauważyć, że budowla ta została prawie nienaruszona przez XVIII-wieczne trzęsienie. Wstęp do samego klasztoru – bezpłatny. Opłatę wnosi się za zwiedzanie krużganków.
Torre de Belém (Wieża Betlejemska), militarna budowla stojąca na zachodnim przedmieściu Belém, nieopodal Klasztoru Hieronimitów, u ujścia Tagu do oceanu. Jedna z największych atrakcji turystycznych stolicy Portugalii. Chyba najczęściej i najchętniej fotografowana budowla w całym kraju.
Largo do Carmo, Ruínas do Convento do Carmo - Niegdyś największy lizboński zakon i kościół, został dotkliwie zniszczony podczas trzęsienia ziemi z 1755 roku, kiedy to dach i łuki zawaliły się na kongregację. Zbudowany w niemal całkowicie czystym stylu gotyckim, jest żywą pamiątką po tamtej tragedii. Dzisiaj, w ruinach często odbywają się letnie koncerty. Małe muzeum archeologiczne znajdujące się w miejscu byłego ołtarza zawiera kolekcję grobów, ceramiki, mozaik, posągów i innych dzieł. Kamień leżący przy wejściu informuje, że papież Klemens VII przyznaje 40 dni odpustu ‘każdemu chrześcijaninowi’, który odwiedza ten kościół.
Kościół Naszej Pani z Loreto - Largo do Chiado. Po północnej stronie Largo do Chiado stoi kościół Nossa Senhora do Loreto, znany również jako Igreja dos Italianos, jako że to społeczność włoska przywiozła ze sobą kult naszej Pani z Loreto do Portugalii. Dzisiejszy wygląd kościoła pochodzi z 1651 roku. W 1784 roku, po wielkim trzęsieniu ziemi, miało miejsce kolejne przebudowanie pod kierownictwem architekta opery J. da Costy e Silvy, który zaprojektował dla kościoła imponującą manierystyczną fasadę. Zwieńczeniem wnętrza jest pomalowany sufit nad pojedynczą nawą Pedra Alexandrina, ukazujący dziewicę z Loreto.
Kościół São João de Deus - Praça de Londres. Lizbona jest słusznie sławna z jej historycznych kościołów, ale wraz z rozrostem miasta, powstawały nowe przedmieścia i stwarzały możliwość do budowania nowoczesnych kościołów. Jedno z tych nowych przedmieść jest szeroko znane jako Avenidas Novas a stoi tu kościół São João de Deus zaprojektowany przez Antonia Lino i wybudowany w 1953 roku. Jest monumentalny i funkcjonalny, piękny i inspirujący i tak zbudowany by wierni i ołtarz byli blisko siebie. Antonio Lino zaprojektował również 75-metrowy cokół pod pomnik Cristo Rei.
Kościół São Roque - Largo Trindade Coelho, Bairro Alto. Kościół São Roque był pierwotnie kościołem jezuickim a został zaprojektowany przez włoskiego artystę Filippa Terziego i zbudowany w drugiej połowie XVI wieku. Prosta fasada kontrastuje z bogatym wnętrzem, które jest jednym z największych skarbów miasta i główną atrakcją turystyczną. Kiedy w 1758 roku Jezuici zostali wygnani z Portugalii, kościół został podarowany Braterstwu Łaski. Kaplica Św. Jana Chrzciciela została zbudowana w Rzymie dla króla João V, przy użyciu najdroższych materiałów. Po poświęceniu, została wysłana statkiem do Lizbony i ponownie wzniesiona.
Kościół Inkarnacji - Largo do Chiado 15. Po południowej części Largo do Chiado, naprzeciwko kościoła Loreto, stoi Igreja da Encarnaçao. Obydwa kościoły obejmują części starych wrót do miasta. Stary kościół zniszczony w 1755 roku podczas trzęsienia ziemi, został odbudowany w 1784 roku przez Manuela de Sous według wskazówek markiza z Pombal. Wspaniała barokowa fasada posiada dwie nisze, w których stoją posągi Św. Katarzyny i naszej Pani z Loreto pochodzące ze średniowiecznych murów. W środku kościoła znajdziemy tylko jedną nawę, a przy głównym ołtarzu stoi cudowna rzeźba przedstawiająca naszą Panią Inkarnacji autorstwa Machada de Castry.
Kościół Męczenników - Rua Garrett. Wcześniej stała tu kaplica poświęcona Św. Marii od męczenników dzieła Afonsa Henriquesa zrobiona w ramach podziękowania za wyzwolenie Lizbony od Maurów w 1147 roku. Był to pierwszy lizboński kościół katolicki i stanął na terenie jego najstarszej parafii. Kaplica została zniszczona podczas trzęsienia ziemi w 1755 roku, ale relikwie świętych męczenników ocalały i znajdują się teraz na ołtarzu Dusz zbudowanym w 1769 roku przez architekta Reinalda Manuela dos Santos. Na drzwiach do kościoła znajduje się relief wykonany przez Francisca Leala Garcię ukazujący pierwszego portugalskiego króla dziękującego na klęczkach za jego zwycięstwo.
Kościół Conceição Velha - Rua da Alfandega. Kościół Conceição Velha został wybudowany po trzęsieniu ziemi z 1755 roku i po tsunami, przy użyciu elementów fasady starego kościoła Naszej Pani Łaskawej (Misericordia) ziszczonego podczas tych kataklizmów. Elementy pochodzą z początku XVI wieku i reprezentują styl mauretański. Piękny i dopracowany portyk jest dziełem architekta Joao de Castilho. Fasada kościoła postrzegana jest jako jeden z najlepszych przykładów architektury manuelińskiej widocznej w niektorych miejscach w mieście. XVIII-wieczne wnętrze jest udekorowane płytkami i sztukaterią.
Zakon Madre de Deus - Zakon został założony w 1509 roku przez królową Leonorę. Pierwotny kompleks budynków jest w stylu manuelińskim. Trzęsienie ziemi z 1755 roku wyrządziło wiele szkód budynkom, które jednak zostały zrekonstruowane za panowania króla Jose I. Tylko jeden z dwóch klasztorów oraz małe boczne wejście pozostały oryginalne. Budynki były używane jako klasztory do 1871 roku. Dzisiaj, wnętrza uznawane są za najlepsze w mieście a drewniane ambona i ołtarz warte są szczególnej uwagi. Kompleks jest teraz częściowo zajmowany przez narodowe muzeum ceramiki.
Męski klasztor Jeronimos - Uznany przez UNESCO za spuściznę światową, ten hieronimityczny klasztor został wybudowany we wczesnym XVI wieku przez króla Manuela I. By uczcić udaną podróż do Indii Vasco da Gamy, w wejściu znajduje się grób żeglarza. Inni tutaj pochowani to między innymi znany portugalski pisarz Luis de Camoes oraz królowie Manuel i Sebastião.Godne uwagi elementy klasztoru to zaokrąglone kolumny, dekoracyjny relief na ośmiokątnym filarze kościoła, morskie motywy oraz otoczony żywopłotem ogród z wielką fontanną.
Kościół Memoria - Zbudowany w 1760 roku by uczcić pamięć uniknięcia przez króla Jose I śmierci podczas próby morderstwa w tym miejscu w 1758 roku, ten mały ale piękny kościół z jego białą kopułą przypomina większą bazylikę Estrela. Zaprojektowany w stylu neoklasycystycznym przez Mateusa Vicente, który również brał udział w budowie Estreli i pałacu Queluz, zawiera grób markiza z Pombal, który był za rządów króla Jose I odpowiedzialny za odbudowanie Lizbony po trzęsieniu ziemi w 1755 roku.
Kościół Naszej Pani z Fatimy - NS de Fatima. Nossa Senhora de Fatima był pierwszym katolickim kościołem zbudowanym w Lizbonie po ogłoszeniu Portugalii Republiką w 1910 roku. Otwarty w 1938 roku, zdobył nagrodę Valmora za swój modernistyczny styl- dzieło architekta Porfiria Pardala Monteiry. Główni artyści portugalscy stworzyli wnętrze: okna z witrażami oraz mozaiki (Almady Negreirosa), obrazy ścienne (Lina Anotionia i Henrique’a Freitaga), rzeźby (Leopolda de Almeidy, Anjosa Teixeiry i Francisca Franca, który był odpowiedzialny za posągi apostołów znajdujące się na fasadzie). Zajrzyjcie do chrzcielnicy i zobaczcie migocące płytki krzyża na fasadzie.
Kościół Św. Antoniego - Largo de Santo Antonio a Sé. Św. Antoni z Padwy, najpopularniejszy święty w Lizbonie, urodził się i żył przez jakiś czas w miejscu, gdzie dzisiaj stoi ten kościół. Budowę rozpoczęto w 1757 roku dlatego też kościół jest w późno- barokowym stylu z neoklasycystycznymi jonicznymi kolumnami. Kościół osiągnął rangę narodowej ojcowizny a w 1982 roku odwiedził go papież Jan Paweł II- wydarzenie to upamiętnia tablica. Na ołtarzu znajduje się wizerunek świętego niosącego w rękach Chrystusa. W czerwcu, w dniu świętego odbywają się w tym kościele masowe śluby, znane jako ‘śluby św. Antoniego’.
Kościół São Vicente de Fora - Largo de São Vicente. Pierwotnie część XII-wiecznego klasztoru męskiego, teraz zamknięty, kościół został przebudowany w latach 1582- 1627 i ponownie otwarty w 1629 roku. W wyniku trzęsienia ziemi w 1755 roku, kopuła kościoła zapadła się. Budynek został odnowiony w 1855 roku i stał się panteonem dynastii Bragança. Król Carlos I i jego syn Felipe, obydwaj zamordowani w 1908 roku, są tutaj pochowani, tak jak i jego żona Amelia- ostatnia królowa Portugalii, która zmarła w 1951 roku. Spektakularne płyty kościoła są jego wielką ozdobą. Zaokrąglony posąg z kości słoniowej przedstawiający Jezusa pochodzi z dawnej kolonii portugalskiej, z Goa.
Muzea
MUZEA, które warto odwiedzić - jak każda stolica i wielka metropolia, i Lizbona posiada ciekawe i pełne interesujących zbiorów muzea. Każdy znajdzie tu coś dla siebie - obrazy, rękodzieła, rzeźby oraz przedmioty codziennego użytku, które wraz z upływem czasu stały się cenne i posiadły wartość historyczną - wszystko to znajdziecie w wielu Lizbońskich muzeach. Oto kilka z nich.
Muzeum Anastácio Gonçalves - Doktor Anastacio Gonçalves (1889- 1965), weteran wojenny, przyjaciel Calouste’a Gulbenkiana oraz miłośnik sztuki, był także znanym okulistą. Ta wspaniała kolekcja składające się z ponad 2000 dzieł znajduje się w budynku w stylu art nouveau z 1904, który zdobył nagrodę w dziedzinie architektury. Kolekcja podzielona jest na trzy części, XIX-wieczne i XX-wieczne malarstwo; chińską porcelanę oraz na portugalskie i zagraniczne meble. Całą wystawę dominuje eteryczny obraz João Vaza ‘A Praia’ (Plaża, 1890). Avenida 5 de Outubro 6-8, Lizbona 1050- 055. Tel. + 351 213 540 823, Fax + 351 213 548 754
Muzeum Sztuki Nowoczesnej Berardo - Praça do Império. Otwarte w czerwcu 2007 roku, muzeum Sztuki Nowoczesnej Berardo zawiera jedną z najważniejszych kolekcji sztuki nowoczesnej i współczesnej na świecie. José Berardo, najbogatszy biznesmen portugalski postanowił, że założy muzeum, w którym znalazłaby się jego kolekcja składająca się z około 4 tys. dzieł sztuki. Podpisał on umowę z portugalskim rządem, która zapewniała, że kolekcja nie opuści Portugalii. Muzeum znajduje się w lizbońskim centrum kulturowym Belém, a reszta dzieł z kolekcji Berardo pokazywana jest różnych muzeach w całym kraju. Nie przegapcie prac Andy’ego Warhola, na przykład jego sławnego portretu Judy Garland.
Muzeum Calouste’a Gulbenkiana - Gulbenkian był olejnym magnatem armeńskiego pochodzenia i zmarł w 1955 roku jako właściciel największej na świecie prywatnej kolekcji dzieł sztuki. Kolekcja ta znajduje się dzisiaj w nowoczesnym centrum, gdzie fundacja im. Calouste’a Gulbenkiana organizuje projekty kulturowe i pokazy artystyczne i gdzie mieści się objazdowa wystawa prac portugalskich i zagranicznych artystów. Sama kolekcja Gulbenkiana zawiera zabytki ze starożytnego Egiptu, Grecji i Rzymu, ceramikę i tkaniny islamskie, skarby syryjskie, ceramikę chińską, grafiki japońskie oraz wyroby z laki a także iluminowane średniowieczne manuskrypty pochodzące z Europy. Ogrom i różnorodność kolekcji zapierają dech w piersiach. Pośród wielu dzieł znajdują się tu również prace Rembrandta, Rubensa czy Renoira.
Adres: Avenue de Berna 45A. Tel 21 782 3000. Oficjalna strona internetowa www.museu.gulbenkian.pt. Dojazd autobusami 16, 726, 56, 718 i 742 lub metrem do stacji S. Sebastião lub do stacji Praça de Espanha. Godziny otwarcia: wtorek- niedziela 10.00- 17.45. Ceny biletów: 5 euro, darmowe wejścia w niedziele
Miejskie muzeum - Campo Grande 245. Miejskie muzeum mieście się w XVIII-wiecznym pałacu Pimento zbudowanym przez króla João V dla jego kochanki, zakonnicy matki Pauli. Muzeum utworzono w 1962 roku jako jednostkę poświęconą historii miasta, która jest szczegółowo udokumentowana. W muzeum znajdziemy interesujące przedmioty, takie jak na przykład wielka makieta miasta z okresu przed wielkim trzęsieniem ziemi z 1755 roku lub ryty ukazujące Katarzynę z Bragancy opuszczającą Lizbonę by poślubić angielskiego króla Karola II. Odwiedźcie również w pełni wyposażoną kuchnię starego pałacu i zobaczcie obrazy na ceramicznych płytkach.
Muzeum Fado - Largo Chafariz de Dentro. Muzeum Fado przedstawia historię oraz rozwój tej tradycyjnej formy muzyki portugalskiej. To Amelia Rodrigues uczyniła fado w XX wieku sławną muzyką w różnych częściach świata. Do 1999 roku, kiedy to pani Rodrigues zmarła, zdąrzyła otoczyć się taką sławą i poważaniem, że pochowano ją w narodowym panteonie. W muzeum możemy prześledzić rozwój portugalskiej gitary oraz obejrzeć cudowną kolekcję tych instrumentów. Dodatkowymi atrakcjami są pokazy audio wizualne, kostiumy, postacie z wosku, archiwa muzyczne oraz informacje udzielane w wielu językach.
Muzeum Gulbenkiana - Av. de Berna 45A. Kiedy w 1955 roku Calouste Sarkis Gulbenkian zmarł, okazało się, że swoją posiadłość zapisał w spadku wszystkim Portugalczykom i zarządził, by jego ogromny majątek i wspaniała kolekcja dzieł sztuki zostały przekazane fundacji kulturowej noszącej jego imię. Wielki kompleks budynków obejmujący również to muzeum, został otworzony w 1969 roku i zmodernizowany w 2001 roku. Muzeum Gulbenkiana znane jest na całym świecie i stanowi obowiązkowy punkt wycieczki do Lizbony. Zawiera około 6000 dzieł, a kolekcja wciąż się powiększa. Stojący w środku parku budynek muzeum został zaprojektowany przez Alberta Pessoę, Pedra Cida i Ruya Athouguie.
Spis wszystkich muzeów Lizbońskich dostępny pod tym linkiem.
Atrakcje Turystyczne
Atrakcje Turystyczne - Co zwiedzić? Otóż w Lizbonie do zwiedzenia jest bardzo dużo. Pomijając aspekty samego środowiska naturalnego i piękna Portugalii, mieszkańcy zaserwowali przyjezdnym wiele unikatowych atrakcji i piękne budownictwo.
1. Tramwaj nr 28 – Obowiązkiem
każdego turysty przyjeżdżającego do Lizbony jest przejażdżka jednowagonowym,
staroświeckim tramwajem o numerze 28. Linia ta przebiega po niebywale stromych i
wąskich uliczkach – w niektórych miejscach wagonik jest kilka centymetrów od
budynków.
Więcej
>>>
2. Zamek św. Jerzego wLizbonie (port. Castelo de Sao Jorge) położony jest w jednej z
najstarszych części miasta i góruje nad nim. Został zbudowany przez Maurów w XII
wieku na fundamentach poprzedniej budowli z V wieku. Castelo de Sao Jorge pełnił
różne funkcje – poczynając od twierdzy, przez królewską rezydencję, po
więzienie. To tutaj, w 1499 roku, po triumfalnym powrocie z Indii, został
przyjęty przez Manuela Pierwszego - Vasco da Gama.
Więcej
>>>
3. Torrede Belém wybudowano z polecenia portugalskiego króla Manuela I
Szczęśliwego w latach 1515 - 1520. Wieżę zaprojektował Fernando de Arruda i
uchodzi ona za jedyną zachowaną do dziś budowlę wzniesioną całkowicie w tzw.
stylu manuelińskim. Postawiona w epoce wielkich odkryć geograficznych, wieża
pełniła rolę strażnicy lizbońskiego portu, stała się także punktem orientacyjnym
dla wracających do ojczyzny żeglarzy i symbolem morskiej potęgi Portugalii.
4. Padrao dos Descobrimentos– Pomnik Odkrywców, najbardziej charakterystyczny symbol Lizbony. Betonowy
monument wzniesiony w 1960r., w 500. rocznicę śmierci Henryka Żeglarza. Tak
naprawdę, ten olbrzymi pomnik upamiętnia wszystkich Portugalczyków, którzy
przyczynili się do “Wieku wielkich okryć” (XV i XVI stulecie). Pomnik usytuowany
jest w Belem, nad brzegiem Tagu – dzięki czemu żeglarze są pewni, że dotarli do
lizbońskiego portu.
Więcej
>>>
5. Elevador de Santa Justa –czyli kolejny symbol stolicy Portugali. Jest to nic innego jak winda, która
usytuowana jest na ul. Santa Justa, w Baixa. Twórcą tej “nowoczesnej” budowli
jest Raul Mesnier de Ronsard, który zapragnął zbudować coś równie wielkiego, jak
jego nauczyciel - Gustave Eiffel. Jego ziszczeniem marzeń, była żelazna
konstrukcja, którą ukończono w 1902 roku.
Więcej
>>>
6.Praca do Comercio – nazywany często “tarasem pałacu” (Terreiro do
Paco), od rezydencji królewskiej, która niegdyś była w pobliżu (do nieszczęsnego
trzęsienia ziemi w 1755r.). Praca do Comercio zapisał się na kartach historii w
1908 roku. To tutaj, przy budynku Poczty Głównej zamordowano króla Karola I z
synem.
Więcej
>>>
7. Cristo Rei – pomnikChrystusa. Będąc nad Tagiem nie trudno zauważyć, że nad miastem góruje potężna
postać Jezusa. Aby się tam dostać należy wsiąść na prom na przystani Sul e
Sueste, koło Praca do Comercio. Monument mierzy 110 metrów wysokości i ustawiono
go w 1959 r.
Więcej
>>>
8.Rossio – plac w centrum miasta. Tutaj skupia się centrum życia Lizbony.
Najlepiej zajrzeć tutaj i na przyległe uliczki wieczorową porą. Plac prezentuje
się wtedy nadzwyczaj efektownie, dzięki iluminacji świetlnej Teatru Narodowego,
który zajmuje całą ścianę placu. Dodatkowo do kafejek przychodzą Portugalczycy,
na wieczorną pogawędkę.
Więcej >>>
9. EXPO - w 1998 r. Portugaliabyła gospodarzem światowej wystawy EXPO. Dziś tereny wystawy (330 ha) stanowią
miejsce rekreacji dla lizbończyków – o nazwie Park Narodów. Warto przejechać się
metrem do stacji Oriente (która na okazję EXPO została specjalnie zbudowana i
przystrojona różnego rodzaju rzeźbami), a następnie udać się do największego w
Europie Oceanarium (wstęp 10€).
Wiecej>>>
10. Aquas Livres Aqueduct -
Stacja Campolide, Lizbona.
Zbudowany w 1746 roku, wspaniały
lizboński akwedukt dostarczył miastu pierwszej czystej wody pitnej. Cała sieć
rur ma około 18,6 km długości, pomimo że akwedukt i jego dopływy ma 58 km.
Najbardziej widoczna część akweduktu to ta przecinająca dolinę Alcantarę
czternastoma masywnymi łukami, z których najwyższy sięga wyżej niż 60 m nad
ziemię. Więcej
>>>
Pałac Ajuda -Largo da Ajuda, Lizbona 1349- 021
Postawiony w XIX wieku jako rezydencja
królów portugalskich, pałac nie został nigdy ukończony według oryginalnych
planów, a zachodnie skrzydło wciąż jest nieukończone. Z początku było to
wynikiem inwazji Napoleona, która doprowadziła do ucieczki rodziny królewskiej
do Brazylii. Jednak pomimo swojej niekompletności, pałac pozostaje jednym z
najelegantszych budynków Europy z jego bogatymi meblami i ozdobnymi wnętrzami.
Ogromna sala tronowa oraz jadalnia są wyjątkowo imponujące, jak również sufit w
Ogrodzie zimowym- podarunku od namiestnika Egiptu. Tel. +351 213 620 264, Fax + 351 213
648 223
Most 25 Kwietnia -Avenida da Ponte, Lizbona
Ten wiszący nad rzeką Tag most łączący
południową część Portugalii z Lizboną, został otwarty 6 sierpnia 1966 roku.
Początkowo nazwany na cześć premiera Salazara, zmienił imię po rewolucji 1974
roku. Wykonany został przez amerykańską firmę odpowiedzialną również za
konstrukcję mostu Golden Gate w San Francisco, z którym często jest porównywany.
Most 25 Kwietnia stanowi niezapomniany widok- 2,278 metrów i jedno z
największych przęseł w Europie. Pojawił się nawet w kilku filmach, na przykład w
jednym z filmów o Jamesie Bondzie- ‘W tajnej służbie Jej Królewskiej Mości’.
Pawilon Atlantycki -
Rossio dos Olivais, Parque das Naçoes
Powstały jako część planu na
Expo 98, ten wyjątkowo nowoczesny budynek zaspokoił potrzebę Portugalii na
miejsce , gdzie mogłyby się odbywać różnego rodzaju międzynarodowe spotkania
sportowe oraz inne wydarzenia. Oficjalnie największy portugalski kryty stadion,
podobno wygląda jak wywrócony do góry nogami statek lub UFO, które wylądowało w
mieście. Największa publiczność jaką pomieścił jak do tej pory to 20 tys. osób,
które zebrały się na koncercie muzyki pop. Inne wydarzenia, które miały tu
miejsce to Światowe mistrzostwa atletyczne oraz turniej tenisowy mistrzów.
Avenida da Liberdade, która ma 1,5 km długości i 90 mszerokości biegnie od Praça dos Restauradores do Praça Marques de Pomba a
została zbudowana na wzór Champs Elysées. Obecny bulwar zastąpił wcześniejszy
Passeio Público stworzony przez Pombala po trzęsieniu ziemi w 1755 roku i
powstawał w latach 1879- 1882. Pomimo że, nowoczesne budynki stoją na miejscu
XIX-wiecznych willi, bulwar wciąż jest bardzo elegancki ze swoimi fontannami,
posągami oraz kafejkami pod drzewami. Dodatkowe atrakcje bulwaru obejmują pomnik
Pierwszej Wojny Światowej, stare kino Tivoli z oryginalnym kioskiem oraz Casa
Lambertini mieszcząca się pod numerem 166.
Largo da Estrela - Ta ‘gwiezdna’ bazylika została
zbudowana w drugije połowie XVIII wieku na rozkaz królowej Marii I. Stojąca na
szczycie wzgórza, postrzegana jest jako jeden z najważniejszych lizbońskich
świętych budynków z tamtego okresu a jej połyskująca biała kopuła jest
charakterystycznym punktem orientacyjnym Lizbony. Bazylika została zbudowana w
stylu późnego baroku; klasyczna fasada posiada bliźniacze dzwonnice ozdobione
posągami. W środku, pośród wielu wspaniałych elementów, znajduje się żłób
mieszczący ponad 500 postaci. Widoki z kopuły są wyjątkowe.
Planetário Calouste Gulbenkian, Centro Ciecia - Praça doImpério, Belém. Planetarium Calouste’a Gulbenkiana zostało zaprojektowane przez
Frederica George’a i otwarte w 1965 roku. Znajduje się pomiędzy zachodnim
skrzydłem klasztoru braci Jeronimów a nowoczesnym dobudowaniem do muzeum
morskiego, również zaprojektowanego przez George’a. Planetarium posiada kopułę o
promieniu 25 metrów i przez cały dzień odbywają się w nim pokazy astronomiczne w
języku portugalskim, angielskim i francuskim (informacje o godzinach dostępne w
muzeum). Pokazy te tłumaczą ruch gwiazd oraz budowę układu słonecznego, ale też
dowiemy się tutaj o takich wyjątkowych zjawiskach jak Gwiazda Betlejemska
(Belém). Planetarium cieszy się ogromną popularnością szczególnie wśród dzieci.
Praça de Touros do Campo Pequeno - lizbońska arena do
walki byków znajduje się przy Avenidzie da República i została ponownie otwarta
w maju 2006 roku w wyniku projektu kosztującego 50 mln euro, spośród których
12,5 mln euro zostało wydane na samą arenę. Neomauretański budynek z czerwonej
cegły zaprojektowany przez portugalskiego architekta Antónia José Diasa da
Silvę, zainspirowany był madrycką areną ukończoną w 1892 roku. Odtworzone
zostały oryginalne elementy zewnętrzne budynku, włączając w to kopuły oraz okna
w kształcie dziurek od klucza. Dzisiaj, jest to miejsce wielu różnych
przedsięwzięć, które pomieści do 10 tys. widzów i zawiera również parking,
restauracje, kina oraz centrum handlowe.
Casa do Alentejo - Ruad as Portas de Santo Antao 58. Wejdźciedo tego budynku, pomimo że posiada on mało zachęcającą prostą fasadę, ale
wnętrza tej budowli to prawdziwy skarb. Wejdźcie po marmurowych schodach,
odkryjcie bogato zdobione w stylu mauretańskim środkowe podwórko oraz kilka
pomieszczeń w kontrastujących ze sobą stylach. Całe umeblowanie jest drewniane i
pokryte skórą. Budynek pochodzi z XVII wieku i służył wtedy za kasyno. Od 1932
roku główny pokój cały pokryty dekoracyjnymi płytkami, stał się sławną
restauracją podającą autentyczne jedzenie Alentejo i dzielącą z budynkiem
wspólne imię. Restauracja przypadła do gustu i miejscowym i przyjezdnym.
Parques das Naczes - Lizboński park wystawowy został
przebudowany i zmienił swoje imię z okazji Expo ’98- światowej wystawy, która
ożywiła miasto i sprowadziła do niego turystów oraz kapitał z całego świata.
Teraz miejsce to można zwiedzać cały dzień dzięki wielu jego atrakcjom, takim
jak na przykład Oceanarium, w którym znajduje się 15 tys. żywych przykładów
życia morskiego. Główny zbiornik zawiera tyle wody, ile by wystarczyło by
wypełnić cztery pełnowymiarowe baseny olimpijskie a można go podziwiać z dwóch
pięter przez zaokrąglone okna zapewniające 180-stopniowy kąt widzenia. Inną
popularną atrakcją parku jest pawilon wirtualnej rzeczywistości, który ukazuje
portugalski wiek odkryć. Jeszcze inne atrakcje to centrum nauki, samochód
kablowy, wieże Vasco da Gamy oraz liczne bary i restauracje oferujące kuchnię
portugalską.
Adres: Avenue D. Joao II, Lote. Tel. 21 891 9333 lub 21 891
9898. email info@parquedasnacoes.pt. Oficjalna
strona internetowa: www.parquedasnacoes.pt. Dojazd
autobusami, pociągami i metrem zatrzymującymi się przy stacji Oriente. Godziny
otwarcia: Oceanarium codziennie 10.00- 20.00 (zimą do 19.00). Ceny biletów:
Oceanarium 10,50 euro, zniżkowe 5, 25 euro (dzieci 4-12).
Ogrody Estrela i angielski cmentarz - Largo da Estrela.Naprzeciwko bazyliki Estrela znajdują się najstarsze i najpopularniejsze ogrody
Lizbony. Zorganizowane w różnych stylach w latach 1842- 1852, mają na swoim
terenie groty, stawy, fontanny oraz podium dla orkiestry. Znajduje się tu
również kafejka nad stawem. Na jednym końcu znajdziemy angielski cmentarz z 1717
roku, gdzie leży na przykład pisarz Henry Fielding, znany ze swojej książki ‘Tom
Jones’. Umarł w 1754 roku a pomnik na jego cześć wzniesiono w 1830 roku. Jeśli
chcecie wejść na teren cmentarza zadzwońcie dzwonkiem przy bramie.
Pałac Fronteira - Largo Sao Domingos de Benfica. Jest tojedna z najpiękniejszych rezydencji w Lizbonie, jednak wciąż znajduje się ona w
prywatnym posiadaniu rodziny Mascarenha. Zbudowana w XVII wieku, posiada urocze
pokoje zawierające wyjątkowo dekoracyjne płytki, panele z freskami oraz obrazy
olejne. Sławny Hall Bitew został okrzyknięty Kaplicą Sykstyńską dzieł
ceramicznych. Ogrody są kolejną atrakcją rezydencji z ich fontannami, posągami
oraz innymi przykładami najlepszego kunsztu ceramicznego ukazującymi sceny
religijne, sceny polowań czy bitewne. Pałac ten jest z pewnością jednym z
najważniejszych przykładów portugalskiej sztuki dekoracyjnej.
Posąg króla Jose I - Praça do Commercio. Czternastometrowypomnik z brązu przedstawiający króla Jose I wspinającego się na konia, Gentila,
jest centralnym punktem Praça do Commercio. Zaprojektowany przez Joaquima
Machada de Castro, głównego portugalskiego rzeźbiarza, i odsłonięty 6 czerwca
1775 roku, na urodziny króla, pomnik zapoczątkował trzydniowe obchody urodzin
oraz bankiet dla wszystkich portugalskich obywateli. Posąg symbolicznie
przedstawia konia miażdżącego węża na swoje drodze a postać ma medalion, na
którym jest portret markiza z Pombal pod królewskim godłem. Postacie naokoło
cokołu są alegoryczne. Król Jose I rządził w latach 1750- 1777.
Narodowy Panteon - Campo de Santa Clara. Narodowy PanteonSanta Engracia stoi na miejscu byłego kościoła zniszczonego w 1630 roku, po tym
jak został zbeszczeszczony przez złodziei. Prace, dzięki którym kościół ma
dzisiejszą postać, rozpoczęły się w 1682 roku, ale ostatecznie zostały ukończone
w 1966 roku po tym jak budowa została wstrzymana w XVIII wieku. W 1916 roku
budynek stał się Narodowym Panteonem a dzisiaj jego kopuła jest
charakterystycznym elementem nieba nad Lizboną. Wnętrze pokryte jest kolorowymi
płytami marmurowymi a wspaniała kopuła zapewnia panoramiczny widok na Alfamę i
rzekę Tag.
Oceanarium - Doca dos Olivias. Zbudowane na Expo ’98, jest
to jedno z największych akwariów na świecie. Znajduje się tutaj około 25 tys.
gatunków ryb, ptaków wodnych i ssaków. Cały kompleks został zaprojektowany przez
Amerykanina Petera Chermeyeffa. Główny oceaniczny zbiornik pomieści 4 mln litrów
wody i może być oglądany z różnych poziomów. Akwarium otaczają cztery wieże,
każda z nich odtwarza życie nadbrzeżne i daje wrażenie, że wszystkie stworzenia
pływają w tej samej wodzie. Wizyta w Oceanarium to wyjątkowe przeżycie dla całej
rodziny.
Centrum sztuki nowoczesnej - Rua Dr. Nicolau de Bettencourt.
Centrum sztuki nowoczesnej mieści się w parku Gulbenkiana a otwarte zostało w
1984 roku. To centrum kulturowe mieście w sobie nie tylko współczesną sztukę
portugalską, ale również dzieła artystów brytyjskich, takich jak David Hockney,
Anthony Gormley czy Bill Woodrow. Znajdziemy tu również rzeźbę Henry’ego Moore’a
stojącą w ogrodzie. W centrum znajduje się wiele dzieł najznakomitszych
portugalskich artystów, na przykład Jose Almady Negreirosa oraz znanej na całym
świecie Marii Vieiry da Silvy, której prace ulokowane zostały na stacjach
lizbońskiego metra.
Alfama - Dzielnica Alfama, to najstarsza część Lizbony i
rozciąga się ona na zboczu wzgórza, na którym stoi zamek Św. Jerzego. Alfama
wciąż posiada atmosferę i kolor dni, kiedy to była starożytnym siedziskiem
Saracenów. Wzdłuż wąskich brukowanych alejek stoją tawerny i stragany, przed
ściśniętymi domami wciąż zamieszkiwanymi przez dokerów, rybaków i marynarzy. Na
granicy Alfamy, w Campo de Santa Clara, znajduje się sławny lizboński pchli
targ- Feira da Ladra, otwarty w każdy wtorek i w każdą sobotę. W Alfamie stoją
też historyczne budynki i kościoły, które warto odwiedzić. Na niektórych z nich
ciągle widać blaknące herby, które są dowodem na to, że Alfamę zamieszkiwała
niegdyś arystokracja. Nocą dzielnica staje się bardziej tajemnicza kiedy to
zapalają się uliczne latarnie rzucające cienie na średniowieczne mury i radzimy
nie udawać się wtedy w te rejony a raczej wybrać Bairro Alto będące dzielnicą
kafejek i klubów nocnych.
Praça Afonio de Albuquerue - Pałac ten, znany również jako
Palácio Cor de Rosa dzięki swoim różowym ścianom zewnętrznym, jest oficjalną
rezydencją prezydenta Portugalii od 1912 roku. Zbudowany został w 1559 roku, ale
został znacznie zmieniony w XVII i w XVIII wieku, a obecny stan został
osiągnięty podczas renowacji w 1886 roku. Wcześniej był pałacem królewskim; król
Jose I przebywał tutaj podczas wielkiego trzęsienia ziemi w 1755 roku. Budynek
wtedy nie ucierpiał, ale oficjalny królewski pałac został kompletnie zniszczony.
Teraz mieści się tu muzeum prezydenckie.
ZAKUPY.
Jak w każdym większym
mieście – także i w Lizbonie najpopularniejszymi miejscami zakupów są duże
centra handlowe. Jeżeli jednak, wolimy tradycyjne jarmarki i targowiska,
powinniśmy się udać do dzielnicy Chiado oraz na plac targowy przy Cais do
Sodre.
Dla sympatyków pchlich targów również mamy dobrą wiadomość. W Alfamie,
dwa razy w tygodniu (wtorek rano oraz sobota – przez cały dzień) organizowany
jest pchli targ – można tutaj dostać dosłownie wszystko!
Lizbona jest także bogata w sklepy znanych marek firm odzieżowych. Można je
napotkać przeważnie w Baixa i na Avenida da Liberdade (odchodząca od
Rossio).
Po za tym, jak już pisaliśmy powyżej, najpopularniejsze sklepy i sieci
handlowe ulokowały się w dwóch największych centrach handlowych – Colombo oraz
Vasco da Gama. Do obydwóch bez problemu dojedziemy metrem. Aby dostać się do
pierwszego musimy wsiąść w “niebieską” linię i wysiąść na dworcu “Colegio
Militarne/Luz”. Natomiast jeśli chcemy znaleźć się w drugim trzeba dojechać do
“czerwonej” stacji końcowej – “Oriente”.
PLAŻE
Guincho Beach
Znajduje około 30 km na zachód od Lizbony, nieopodal Cascais. Z powodu
dużych fal oraz silnego wiatru ulubione miejscem miłośników surfingu oraz
windsurfingu.
Costa da Caparica
Ulokowana na lewym brzegu Tagu Costa da Caparica
oferuje najlepsze plaże w okolicach Lizbony. Autobusy odjeżdżają z Praca de
Espanha w centrum, czas dojazdu to około 30 minut, a odległość to kilkanaście km
na południowy-zachód.
Praia da Adraga
Otoczoną wysokimi klifami plażę uważa się za jedną z
najpiękniejszych w Europie. Znajduje się 15 km na północ od Guincho, w pobliżu
Sintry (około 40 km od Lizbony).
Ericeira Beach
Plaża znajduje się nieopodal urokliwej wioski Ericeira
około 54 km od Lizbony. Okoliczne wody stanowią doskonałe miejsce do surfowania.
Do Ericeiry najprościej dotrzeć autobusem z Campo Grande. Czas podróży to około
półtorej godziny. (Informacja czaczerpnięta z docelowo.pl)
Info ogólne
Lizbona (port. Lisboa, wym. liżboa) jest stolicą Portugalii.
Położona jest na wybrzeżu Atlantyku nad ujściem Tagu.
W granicach administracyjnych Lizbony mieszka około 600 000 mieszkańców, a cała aglomeracja miejska ma około 2 600 000 mieszkańców.
Miasto podzielone jest na 53 gminy (freguesias).
Powierzchnia – 87 km2
Strefa czasowa - GMT (GMT + 1 od ostaniej niedzieli marca, do ostatniej niedzieli października)
Telefoniczny numer kierunkowy: 351
Święta narodowe i dni wolne od pracy:
W Portugalii jest 12 świąt narodowych i 2 dni wolne od pracy.
- 1 stycznia – Nowy Rok
- marzec/kwiecień – Wielki Piątek
- 25 kwietnia – rocznica wybuchu „Rewolucji Goździków” w 1974 r.
- 1 maja – Święto Pracy
- czerwiec – Boże Ciało
- 10 czerwca – Dzień Portugalii – Dia de Camőes e das Comunidades – rocznica śmierci poety Luísa Vaz de Camőesa oraz święto Wspólnoty Języka Portugalskiego (CLPL, składająca się z 7 krajów, w których mówi się po portugalsku).
- 15 sierpnia – Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny
- 5 października – Dzień Republiki
- 1 listopada – Wszystkich Świętych
- 1 grudnia – Dzień Niepodległości
- 8 grudnia – Święto Niepokalanego Poczęcia NMP
- 25 grudnia – Boże Narodzenie
Ponadto dni wolne przysługują w czasie Święta Festiwalu oraz innych świąt miejscowych.
RELIGIE:
Portugalia była od XVI do XIX wieku imperium kolonialnym. Przyczyniła się do chrystianizacji dzisiejszej Brazylii. Była jednocześnie jednym z najbardziej zacofanych krajów europejskich, na początku XX wieku nie potrafiło tam czytać i pisać 77% społeczeństwa, do dzisiaj nie umie tego 10%.[13] Powiązane z masonerią siły antyklerykalne i republikańskie, które przejęły wtedy władzę w Portugalii uznały Kościół katolicki za hamulec postępu. Znacjonalizowano majątek kościelny, zamykano zakony, ogłoszono na wzór francuski rozdział Kościoła od państwa; wolnomularz i jeden z pierwszych premierów Portugalii Alfonso Costa powiedział, że celem republikanów jest “całkowite zniszczenie religii katolickiej w przeciągu dwóch pokoleń”. Po rządach republikanów w Portugalii znaczenie zaczął odzyskiwać katolicyzm, obecnie jednak obserwuje się spadek liczby osób praktykujących. Obserwuje się tu bardzo duże różnice regionalne. W latach dziewięćdziesiątych 60%, 70% ludności na północny regularnie uczestniczyło w praktykach religijnych, podczas gdy na uznawanym za antyklerykalne południu tylko od 10% do 15%. W rejonie Lizbony liczbę praktykujących regularnie szacuje się na 30%. [zaczerpnięto z wikipedia.org]
Dojazd Pociągiem
Dojazd Pociągiem. - Pociągi, na zachód od granicy polskiej, zazwyczaj wyglądają znacznie lepiej niżeli u nas – i tak jest również w Portugali. Jeździ się nimi tutaj bardzo wygodnie i szybko, jednak koszty podróży są duże, dlatego znacznie lepiej dolecieć tutaj samolotem. Jeżeli jednak ktoś lubi podróżować pociągami, to może się tutaj dostać bezpośrednimi połączeniami z Madrytu oraz Paryża.
Kolej portugalska - Caminhos de Ferro Portugueses (CP - http://www.cp.pt - rozkłady jazdy, ceny, itp) - jest częścią sieci europejskiej, dzięki czemu istnieją bezpośrednie połączenia z Lizbony i Porto do największych miast w Europie. W połączeniach Lizbona - Porto oraz Coimbra i Aveiro skorzystać można z ekskluzywnych pociągów ze znakiem “Alfa”. Pociągi “intercity” zapewniają połączenia między następującymi miastami i regionami: Libona - Porto - Braga, Lizbona - Guarda, Lizbona - Covilha, Lizbona - Aletejo i Lizbona - Algarve. Połączenia między Lizboną oraz strefami turystycznymi Cascais i Sintra zapewnia sieć szybkich i często kursujących pociągów podmiejskich. Stosowane są ulgi w opłatach za przejazd dla młodzieży oraz osób powyżej 65 lat.
Ceny: na trasie Lizbona - Porto w 1 klasie pociągu “Alfa” zapłacimy ok. 28euro, w klasie 2 ok. 18euro. W pociągu “intercity” odpowiednio 23euro oraz 14euro.
Bilety
Bilety komunikacji miejskiej - Bilety na całą komunikację miejską można kupić na większych skrzyżowaniach – w widocznych żółtych budkach, które dodatkowo często są oznaczone znaczkiem firmowym przewoźnika „Carris” oraz w oddziałach poczty.
Jednodniowa przejazdówka na autobus, tramwaj i metro kosztuje 3.85€, pięciodniowa już 14€. Można wykupić tę samą kartę, bez metra, co kosztuje o 0.50€ mniej (dotyczy obydwóch opcji). Bilet ten kasuje się zaraz po wejściu do pojazdu, przykładając kartę do czytnika. Karnet ten ważny jest przez cały dzień i noc (aż do 5 rano!)
Uwaga! Uważaj na to by nie zagiąć biletu, gdyż wtedy czytnik chip go nie odczyta, przez co bilet zostanie uznany za nieważny – a kierowca będzie miał prawo wyprosić ciebie z pojazdu.
Jeżeli jednak chcemy podróżować jednorazowo – bilet kupuje się u kierowcy lub motorniczego (koszt 1.30€). Natomiast aby nabyć kartę na metro – trzeba dokonać zakupu w maszynach, ustawionych zaraz przed „bramkami” – bilet na jedną strefę (obejmującą większość miasta) to koszt 0.75€.
Radzimy nie jeździć „na gapę”, gdyż w Lizbonie kontrole w komunikacji miejskiej są bardzo częste, a kary są bardzo wysokie.
http://www.rede-expressos.pt - autobusy ekspresowe, po portugalsku i angielsku, rozkłady jazdy i ceny.
http://www.eva-bus.com - autobusy w Algarve, jw.
Ceny połączeń kolejowych: na trasie przykładowej Lizbona - Porto w 1 klasie pociągu “Alfa” zapłacimy ok. 28euro, w klasie 2 ok. 18euro. W pociągu “intercity” odpowiednio 23euro oraz 14euro.
Porady praktyczne
Porady praktyczne - jak poruszać się sprawnie i bezpiecznie. Oto kilka porad jak nie dać się złapać “kanarowi”, jak poruszać się po Lizbonie i jak uniknąć nieprzyjemnych sytuacji w mieście, gdzie obowiązują troche inne przepisy komunikacji.
- wchodzić do pojazdów należy pierwszymi drzwiami, ulokowanymi przy kierującym pojazdem
- bilet uznaje się za skasowany, po zapaleniu się „zielonej” lampki
- autobusy i tramwaje nie zatrzymują się na przystankach jeżeli nie poinformuje się kierowcy o zamiarze opuszczenia pojazdu lub wejścia do niego. Podróżni powinni więc pomachać z przystanku do kierowcy ręką, a w pojeździe użyć przycisku STOP
- metro kursuje od wczesnych godzin porannych, do godziny 1 w nocy;
- autobusy dzienne kursują od ok. 5 rano do ok. północy
- autobusy nocne oznakowane są dwójką na początku i są trzycyfrowe: 2xy. Wszystkie ruszają spod dworca Cais do Sodre, następnie rozjeżdżają się po całej aglomeracji i zaczynają kursować od północy. Jeżdżą raz (góra dwa) na godzinę.
Radzimy nie jeździć „na gapę”, gdyż w Lizbonie kontrole w komunikacji miejskiej są bardzo częste, a kary są bardzo wysokie.
Temp.: 15°C | Wilg.: 67% | Cisn.: 1,013 mb
